PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Komunikaty
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
WYDARZENIA
  10.05.2013
Współczesne kino koreańskie, którego przedstawicielem jest reżyser „Stokera”, Park Chan-wook, to jedna z najprężniej rozwijających się kinematografii na świecie. Z kina naśladującego wzorce Zachodu w ciągu dwóch dekad przeobraziło się w fenomen, mogący inspirować zagranicznych twórców.

Kino tego kraju pierwszy rozkwit przeżywało w latach 50. i 60., gdy ekrany wypełniały się soczystymi melodramatami oraz kryminałami wzorowanymi na amerykańskim filmie noir. Tworzyli wówczas tacy mistrzowie jak Kim Ki-young („Pomoc domowa”), Yu Hyun-mok („Zbłąkana kula”) czy Shin Sang-ok, reżyser „Mojej matki i jej przyjaciela”, który w 1978 roku został porwany przez agentów Kim Dzong Ila, pragnącego ożywić przemysł filmowy w swoim kraju. Lata 80. przyniosły kryzys związany z popularnością telewizji i zaostrzeniem cenzury. Jednym z nielicznych ciekawszych autorów w owym czasie był Im Kwon-taek. Dziś ma on w dorobku ponad 100 filmów, a wówczas zdobył uznanie m.in. „Zastępczą matką”, startującą w głównym konkursie festiwalu w Wenecji. Jego twórczość, często poruszająca temat historii i ludowych tradycji, stała się wizytówką narodowej kultury. Uniwersalnym językiem, którym można się porozumieć z koreańską przeszłością i mówić o jej współczesności.


Kadr z filmu "Oldboy" Park Chan-wooka. Fot. Gutek Film

Pod koniec lat 80. koreańskie kino wpadło w wir zmian. W 1988 roku zniesiono cenzurę, na czym skorzystał Park Kwang-soo. Jego debiut, „Chilsu i Manasu” (1988), za sprawą sceny ulicznej demonstracji stał się symbolem artystycznego wyzwolenia. Drugi wymiar rewolucji wynikał z reform ekonomicznych. Wprowadzono dotacje i zainicjowano politykę promującą rodzime kino, związaną z obowiązkiem wyświetlania większej ilości koreańskich tytułów. Był to zastrzyk energii dla kinematografii, która wkrótce ujawniła drzemiący w niej potencjał. W 1989 roku Yong-Kyun Bae zdobył uznanie minimalistyczną buddyjską przypowieścią, „Dlaczego Bodi-Dharma odszedł na wschód”, pokazywaną w Cannes i nagrodzoną w Locarno. Świat zaczął zwracać oczy w stronę kina, którego prężny rozwój był początkowo udziałem głównie filmów gatunkowych. Przebojem okazała się sensacyjna „Shiri” (1999) Kang Je-gyu o północnokoreańskiej agentce, szykującej zamach na prezydenta Korei Południowej. Jeszcze większym hitem była „Strefa bezpieczeństwa” (2000) Park Chan-wooka, kryminał opowiadający o morderstwie popełnionym w strefie zdemilitaryzowanej między dwoma wrogimi krajami. Wkrótce reżyser, który przygotował krwawą trylogię zemsty ("Pan Zemsta", 2002, "Oldboy", 2003, "Pani Zemsta", 2005) wraz z Kim Ki-dukiem szturmem zaczęli zdobywać świat kina. Ich filmy stały się symbolem kinematografii koreańskiej, skupiając jak w soczewce jej najważniejsze cechy: estetyczne wysmakowanie, imponującą sprawność narracji, bezkompromisowe obrazowanie rodzimej historii i mentalności. Często eksponują przemoc, chętnie eksploatowaną też w wytrawnym kinie grozy spod znaku „Dwóch sióstr” (2002) i „Ujrzałem diabła” (2010) Kim Jee-woona.


Kadr z filmu "Pusty dom" Kim Ki-duka. Fot. Ale kino+

Najprężniej rozwijająca się kinematografia Azji, jedna z najpotężniejszych na świecie, wyłoniła i stale wyłania wiele talentów. Należy do nich Lee Chang-dong, reżyser melancholijnej „Oazy” (2002), którego realistyczne kino zachwyca syntezą prostoty i wyrafinowania. O bogactwie jego intymnych opowieści często decydują detale, precyzyjne operowanie rekwizytem czy ustawienie kamery, wydobywającej magię ze świata. Reżyser kontynuuje subtelny styl również w ostatnich, gorąco nagradzanych filmach: „Sekretnym świetle” (2007) i „Poezji” (2010). Innym ważnym głosem jest Bong Joon-ho, autor głośnego thrillera "The Host: Potwór" (2006) i mrocznej „Matki” (2009). Jego obrazy stanowią fascynujący konglomerat dzieł o różnych tematach i konwencjach, dla których wspólnym mianownikiem jest socjologizujące zacięcie twórcy. Uważnym obserwatorem pozostaje też Hong Sang-soo, reżyser uroczego "W innym kraju" (2012), mistrz miejskich opowieści i ironicznego humoru, często skrywającego gorzki przekaz. Jego twórczość, naznaczona dojrzałą osobowością autora, nie przestaje zaskakiwać i jest jednym z wielu dowodów na to, że koreańskie kino – niegdyś zapatrzone w Zachód – dziś pielęgnuje siłę, różnorodność i oryginalność, których Hollywood mogłoby się od niego uczyć.


Magdalena Bartczak
Portalfilmowy.pl
Ostatnia aktualizacja:  10.05.2013
Zobacz również
Jerzy Stuhr w Collegium Nobilium
Bertolucci przewodniczącym jury w Wenecji
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2021
Scroll