PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
NIEPODLEGŁOŚĆ
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
Niepodległość
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
FILMOTEKA SZKOLNA
  14.11.2011
Może myślisz, że koleżanki cię i koledzy cię nie lubią? No to sobie włącz film "Zezowate szczęście". Zobaczysz, co spotkało niejakiego Piszczyka i odnajdziesz nowe znaczenia słów „dręczyć” i „nielubiany”.

Bądź sobą – to najważniejsze przykazanie współczesnego młodego człowieka. A gdyby z tym przesłaniem trafić w czasy powojenne, pół wieku temu? Pokazuje nam to chłopak nazwiskiem Piszczyk. Ten, co ma pecha.

Urodził się za wcześnie. Gdyby żył dziś, byłby artystą docenianym za wrażliwość, oryginalność i interesujący profil. Ale Piszczyk urodził się przed drugą wojną światową i dlatego już na samym początku filmu "Zezowate szczęście", wyreżyserowanego przez Andrzeja Munka w 1960 roku, widzimy, jak nasz bohater błaga naczelnika więzienia, żeby mu pozwolił zostać w zakładzie zamkniętym. Bo tu pierwszy raz poczuł się wśród swoich, u siebie! Tu dopiero nie ma kłopotów, nie wytykają go palcami.

 
Bogumił Kobiela w filmie Andrzeja Munka "Zezowate szczęście", fot. Filmoteka Szkolna / PISF

Jan Piszczyk od samego początku ma w życiu szczęście cokolwiek „zezowate”. Choć stara się być taki jak inni, jest przez kolegów i społeczeństwo traktowany jak odmieniec: co chwila dostaje po nosie, garbatym i wystającym, narażającym go na kpiny i ostracyzm. Matki Piszczyk nie ma, wychowuje go samotny ojciec: krawiec męski o niebywałym powodzeniu wśród klientek. Stąd Piszczyk nienawidzi dźwięku nożyc i robi co może, żeby uzyskać niezależność i wynieść się z domu. Jednak walka z losem i nosem nie jest łatwa…



Piszczyk próbuje przekonać wszystkich, że jest fajny i miły, taki sam jak inni. Ale i tak koledzy z klasy strzelają do niego z gumki i wsypują puder do trąbki, a dziewczyny go nie chcą. A koledzy studenci biją go przed wykładem i kierują do ławek dla Żydów. Piszczyk wyciąga dokumenty, zaświadcza, że Żydem nie jest - to mu chwilowo ratuje skórę. Podobnie w czasie wojny, Piszczykowi wybaczone zostaje przez policję nawet roznoszenie powstańczych gazetek, ale długi nos – nie. Udaje mu się uzyskać szacunek, podrywać panny i zarabiać pieniądze wyłącznie wtedy, gdy przybiera przekonujące maski: w skradzionym mundurze, podając się za powstańca, udając prawnika lub proletariusza oddanego socjalizmowi. Niestety, spod maski szybko wychodzi nos…

Oglądając film, miałam okazję pomyśleć o kilku naszych narodowych mitach: o micie naszej tolerancji, o micie szlachetnego oficera i powstańca; o micie inteligencji. Z niedowierzaniem patrzyłam na nadęte obyczaje tamtych czasów: jak koledzy Piszczyka, gołowąsy na pierwszym roku studiów, z całą powagą mówią do siebie „proszę pana” lub „panie oficerze”, nieustannie szukając okazji, żeby kogoś kopnąć. Jak ludzie, wśród których Piszczyk próbuje znaleźć sobie miejsce, budują swoją tożsamość i dumę na bazie jednej myśli: „kim powinienem pogardzać?”. Przy całym komicznym potencjale poszczególnych epizodów, film jako całość wydał mi się straszny. I dlatego warto go sobie dziś obejrzeć, właśnie po to, żeby zobaczyć jak żyło się w świecie, w którym nie obowiązywało hasło „bądź sobą”. My wszyscy bylibyśmy w nim odmieńcami.

Ten film znajdziesz w swojej bibliotece szkolnej.
 
Jeśli nie znalazłeś, skontaktuj się z Filmoteką Szkolną: filmoteka@pisf.pl


Katarzyna Wasilewska
informacja własna / Filmoteka Szkolna / PISF
Ostatnia aktualizacja:  25.11.2011
Zobacz również
Filmowe wagary - Egzamin dojrzałości
Filmowe wagary – Popiół i diament
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2019
Scroll