PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Komunikaty
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
15 stycznia kończy 80 lat Zdzisław Kaczmarek – znany operator, a także producent, wieloletni członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich.
Zdzisław Kaczmarek jest łodzianinem, absolwentem Wydziału Elektroniki Politechniki Łódzkiej (1964) oraz Wydziału Operatorskiego tamtejszej Szkoły Filmowej (1970). Podczas studiów zrobił zdjęcia do wielu etiud swoich kolegów studiujących na Wydziale Reżyserii, są to m.in. „Tramwaj” (1966) Krzysztofa Kieślowskiego, „Wszystko dla pań” (1968), „Nadzieje i uczucia” (1968) oraz „Wino mszalne” (1969) Witolda Orzechowskiego. Tuż po studiach, w latach 1970-1972, związał się z warszawską Wytwórnią Filmową „Czołówka”, gdzie pracował m.in. przy dokumentach Grzegorza Królikiewicza („Pamiętamy Lenina”, 1970) i Wojciecha Wiszniewskiego („A ona za nim płakała”, 1970).

W 1975 roku zadebiutował jako operator fabuły, robiąc zdjęcia do „Lekcji miłości” (1975) Zbigniewa Kamińskiego, która weszła do nowelowego filmu kinowego „CDN” (1975). Ma na swym koncie zdjęcia do wielu telewizyjnych i kinowych filmów fabularnych, m.in. „Rytmu serca” (1977) i „Pani Bovary to ja” (1977) Zbigniewa Kamińskiego, „Ciuciubabki” (1977) i „Kochanków mojej mamy” (1985) Radosława Piwowarskiego, „Myszy” (1979) Wiktora Skrzyneckiego, „Hotelu klasy lux” (1979) i „Drogi” (1980) Ryszarda Bera, „Grzesznego żywota Franciszka Buły” (1979) Janusza Kidawy, „Misia” (1980) Stanisława Barei, „Przypadków Piotra S.” (1981) Stanisława Jędryki, „Scen dziecięcych z życia prowincji” (1985) i „Śmierci Johna L.” (1987) Tomasza Zygadły, „Cesarskiego cięcia” (1987) Stanisława Moszuka, „Co lubią tygrysy” (1989) Krzysztofa Nowaka, a także popularnych seriali, jak „Układ krążenia” (1978) Andrzeja Titkowa, „Popielec” (1982) Ryszarda Bera i „Szaleństwa panny Ewy” (1983) Kazimierza Tarnasa.

Kaczmarek to operator wszechstronny, autor zdjęć do wielu – różnorodnych pod względem zarówno treści, jaki i formy – dokumentów, takich jak m.in.: „Namysłowski” (1978) Tomasza Lengrena, „Autobiografia pośmiertna kaskadera Fusa” (1993) Henryka Dederki, „Kino, kino, kino” (1994) Andrzeja Czekalskiego, „Kern” (2009), „Wieczny tułacz” (2012), „Mit o Szarym” (2012) i „Obydwoje” (2017) Grzegorza Królikiewicza.

Często na planie pełnił także funkcję operatora kamery, był szwenkierem podczas realizacji tak znaczących filmów, jak m.in. „Przez dziewięć mostów” (1971) Ryszarda Bera, „Niedziela Barabasza” (1971) Janusza Kondratiuka, „Na wylot” (1972) Grzegorza Królikiewicza, „Profesor na drodze” (1973) Zbigniewa Chmielewskiego, „Brzydkie kaczątko” (1973) Tomasza Zygadły, „Pozwólcie nam do woli fruwać nad ogrodem” (1974) Stanisława Latałły, „Przepraszam, czy tu biją?” (1976) Marka Piwowskiego. Jest także producentem dwóch dokumentów poświęconych zasłużonym ludziom polskiego filmu – Wandzie Jakubowskiej („Kino, kino, kino”) i Krzysztofowi Fusowi („Autobiografia pośmiertna kaskadera Fusa”).

„Kaczmarek jest operatorem minimalistą, stara się używać jak najmniej światła sztucznego. Pokorny wobec rzeczywistości, którą obejmuje obiektywem kamery, nigdy nie wychodzi przed szereg: uważa, że zdjęcia są w filmie tym więcej warte, im bardziej są wobec niego służebne″ - mówi o nim Radosław Piwowarski. Wiele filmów z jego zdjęciami – właśnie służebnymi, znakomicie korespondującymi z zamysłem reżysera – zostało uhonorowanych znaczącymi nagrodami, m.in. „Pani Bovary to ja” w Locarno (1977), „Rytm serca” w Berlinie (1979), „Mysz” w Monachium (1980), „Grzeszny żywot Franciszka Buły” w San Remo (1981), „Cesarskie cięcie” w Monte Carlo (1989), a „Droga” ma na swym koncie prestiżową statuetkę Prix Italia (1981).
Jerzy Armata
SFP
Ostatnia aktualizacja:  14.01.2022
Zobacz również
fot. SFP
Kino Kawalerowicza. Co „Faraon” mówi o współczesności?
Polsko-amerykański "Mosquito State" na VOD
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2022
Scroll