PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Komunikaty
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
WYDARZENIA
  25.11.2020
Jadwiga Zajiček – znakomita montażystka, mająca na swym koncie blisko 300 filmów, zarówno dokumentalnych, jak i fabularnych, ale także uznana dokumentalistka, laureatka wielu prestiżowych nagród, ze Złotym Lajkonikiem Krakowskiego Festiwalu Filmowego za „Protokół zniszczenia” (1983) oraz Nagrodą Stowarzyszenia Filmowców Polskich za całokształt twórczości (2010) na czele, 25 listopada 2020 roku obchodzi 95. urodziny.
Jadwiga Zajiček urodziła się w Wilnie, a pracę w kinematografii rozpoczynała w warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych, gdzie zawodu montażystki uczyła się od legendarnego duetu: Ludmiła Niekrasowa-Perska i Wacław Kaźmierczak. Do zawodu trafiła w 1948 roku, przy stole montażowym spędziła blisko 60 lat, w 2002 roku pożegnała się z zawodem, montując „Superprodukcję” Juliusza Machulskiego.

„Los jest dla mnie łaskawy, gdyż dał mi przywilej pracy z Jadzieńką” – wyznał reżyser, autor m.in. „Szwadronu” (1992), „Girl Guide” (1995), „Kilera” (1997), „Pieniądze to nie wszystko” (2001). Była także montażystką Witolda Lesiewicza („Rok pierwszy”, 1960; „Kwiecień”, 1961), Andrzeja Kondratiuka („Hydrozagadka”, 1970), Jerzego Passendorfera („Zabijcie czarną owcę”, 1971; „Janosik”, 1974), a nade wszystko Jacka Bromskiego, to ona „cięła i sklejała” naświetlone taśmy m.in. „Zabij mnie glino” (1997), „Kuchni polskiej” (1991), „U Pana Boga za piecem” (1998), „To ja, złodziej” (2000). Filmy Machulskiego i Bromskiego przyniosły jej wiele nagród i wyróżnień: za montaż „Zabij mnie glino” dostała nagrodę na festiwalu gdyńskim, za „U Pana Boga za piecem”, „Kiler-ów 2-óch”, „To ja, złodziej”, „Pieniądze to nie wszystko” – nominacje do Orłów.

Praca w fabule zaczęła się od filmów Andrzeja Munka, to Jadwiga Zajiček montowała jego legendarne dzieła, które okrzyknięto czołowymi dokonaniami Szkoły Polskiej – „Człowieka na torze” (1956), „Eroikę” (1957), „Zezowate szczęście” (1960). Wcześniej zmontowała – utrzymaną w paradokumentalnej poetyce – fabułę Munka „Błękitny krzyż” (1955), rekonstruującą akcję GOPR, niosącego pomoc partyzantom podczas wojny. Bo Jadwiga Zajiček zaczynała od kina dokumentalnego. Jej nazwisko widnieje w napisach końcowych blisko 200 dokumentów, a pracowała z najwybitniejszymi, to ona montowała m.in. „Kolejarskie słowo” (1953) i „Spacerek staromiejski” (1958) Munka, „Zaporę” (1976), „Robotnice” (1980) i „Dzień za dniem” (1988) Ireny Kamieńskiej, „Los wybrał Łęczną” (1977) i „Chłopów 81” (1981) Andrzeja Piekutowskiego.

W wolnych od montażu chwilach znalazła czas na własne dokumenty, ma ich na swym koncie kilkanaście. „Marzenia i marzenia” (1976) nagrodzono w Lipsku, „Kamienny świat” (1987) – w Kielcach i Łodzi, „Nasz wiek dwudziesty” (1988) – w Krakowie i Oberhausen, „Misjonarki miłości” (1991) – w Niepokalanowie. Najbardziej prestiżowe laury (Złoty Lajkonik w Krakowie, 1983; Wielka Nagroda Miasta Oberhausen, 1984) przyniósł jej „Protokół zniszczenia” (1983), przejmująca opowieść o niecodziennej sytuacji pewnego małżeństwa, któremu z powodu nierentowności odebrano gospodarstwo i część domu, do drugiej części wprowadzając maltretującego ich lokatora. Swój ostatni dokument – „Życie jak film” (1994) – poświęciła Jerzemu Bossakowi, znakomitemu dokumentaliście i pedagogowi, u którego także pobierała kinematograficzne nauki. Bo życie Jadwigi Zajiček to także jeden długi, piękny film.
Jerzy Armata
SFP
Ostatnia aktualizacja:  23.11.2020
Zobacz również
fot. arch. prywatne
Rozpoczyna się 14. Azjatycki Festiwal Filmowy Pięć Smaków
Nie żyje Jerzy Wroński
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2021
Scroll