PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Komunikaty
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
WYDARZENIA
  7.04.2019
Wojciech Fiwek, scenarzysta i reżyser ponad pół setki filmów fabularnych, dokumentalnych oraz oświatowych, za które otrzymał wiele prestiżowych laurów na festiwalach, m.in. w Bratysławie, Gerze, La Plata, Moskwie, Quito, Teheranie i Poznaniu, 7 kwietnia kończy 95 lat.
Zawsze jako pierwszego używa swego drugiego imienia, tak podpisuje swoje filmy i książki – nie Jerzy Wojciech Fiwek, a Wojciech Fiwek (ale w obchodzeniu imienin nie ma kolizji, gdyż zarówno Jerzy, jak i Wojciech świętują 23 kwietnia). Jest łodzianinem, już w 1950 roku związał się z miejscową Wytwórnią Filmów Oświatowych, gdzie pełnił funkcje asystenta reżysera i operatora. Fachu uczył się na planie od starszych kolegów, a następnie zdobytą wiedzę uzupełnił na Zaocznych Studiach Operatorskich w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi (1956-1959). W 1952 roku asystował Konstantemu Gordonowi przy pracy nad dokumentem „Sztuka francuska w walce o pokój i demokrację”, dwa lata później pełnił funkcję II reżysera przy realizacji oświatowego „Mikołaja Kopernika” (1954) Janusza Nasfetera, a w 1957 roku zadebiutował – jako samodzielny scenarzysta i reżyser – krótkometrażówką „Na harcerskim biwaku”. Ten film rozpoczął długą serię krótkich fabuł i dokumentów o tematyce harcerskiej, czego przykładem: „Trzeci warunek” (1958), „Niewidzialna ręka” (1959), „Zaczęło się pod semaforem” (1960), „A było to tak” (1960).

Tematyce dziecięco-młodzieżowej Fiwek pozostał wierny w całej swej twórczości, zarówno dokumentalno-oświatowej, jak i fabularnej. I te filmy przyniosły mu najwięcej festiwalowych trofeów, a także uznanie krytyki i publiczności, zarówno tej dorosłej, jak i dziecięcej. W 1965 roku krótkometrażowa fabułka o wakacyjnych przygodach Jacka i Agatki „Białe piórko” (1963) została uhonorowana Brązowymi Koziołkami na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów dla Dzieci i Młodzieży w Poznaniu, dwa lata później „Romek i Anka” (1964), wzruszająca opowieść o przyjaźni, zdobyła Srebrny Medal w Teheranie i Srebrną Plakietkę w La Plata, a średniometrażowa „Józia” (1977), ekranizacja powieści Anny Seghers – prestiżowe nagrody w Bratysławie i Gerze (1979). Kolejne poznańskie Brązowe Koziołki zdobyły następne krótkie fabułki – „Okularnik” (1968) w 1969 roku oraz „Ewa + Ewa” (1970) w 1971 (w tym samym roku na festiwalu moskiewskim nagrodziło ten film jury dziecięce).

W 1978 roku Wojciech Fiwek zadebiutował pełnometrażowym filmem kinowym „Pogrzeb świerszcza”, historią siedmioletniego chłopca, który pomimo że ma kompletną i kochającą rodzinę, czuje się ogromnie samotny. Ta niezwykle przejmująca opowieść przyniosła reżyserowi Złoty Model w Quito oraz Srebrne Koziołki na festiwalu w Poznaniu (1979). Poznańskimi trofeami zostały obsypane również jego kolejne pełnometrażowe fabuły: „Jeśli serce masz bijące…” (1980) – także Srebrnymi Koziołkami oraz Marcinkiem, nagrodą jury dziecięcego, a „Czerwone węże” (1981) – Brązowymi Koziołkami i również statuetką Marcinka.

Czołówka filmu „Jeśli serce masz bijące…” , rozgrywającej się w 1893 roku w zaborze austriackim opowieści o dziesięciolatku przechodzącym przyspieszoną edukację patriotyczną i obywatelską, poprzedzona została planszą o następującej treści: „Pomysł filmu zrodził się z umiłowania dzieła Edmondo de Amicisa »Serce«, który wskazywał najmłodszym na całym świecie, jak kochać swój kraj, jak kochać ludzi”. Następne realizacje: „Czerwone węże”, których akcja toczy się w 1931 roku, podczas strajku hutników śląskich, inspirowane były książką Heleny Boguszewskiej, a „Zielone kasztany” (1985) – piłkarską powieścią Janusza Domagalika.

„Film dla dzieci nie może wyłącznie bawić. Dziecko musi także coś głęboko przeżyć, czymś się bardzo wzruszyć” – to twórcza dewiza Fiwka, której jest wierny przez całe swe życie. Zresztą nie tylko film, także literatura, reżyser ma bowiem na swoim koncie również trzy powieści dla młodzieży – „Siedem stron świata” (1975), „Tam było inne słońce” (1984), „Jeśli serce masz bijące” (1985), które napisał razem z Konradem Frejdlichem.

Twórczości artysty poświęcona jest książka Mariusza Szylaka „Wojtek Fiwek. Kadry z życia i twórczości” (2013). „Moje pierwsze spotkanie »na żywo« z blisko osiemdziesięcioletnim wówczas twórcą było niesamowite” – pisze jej autor we wstępie. I dodaje: „Zostałem przyjęty przez człowieka niezmiernie serdecznego, życzliwego, naturalnie uśmiechniętego i pełnego werwy – wręcz młodzieńczego! (…) Fiwek, jak gdyby czytając w moich myślach, na pożegnanie stwierdził z zapałem – Panie Mariusz, ja się nie czuję na swoje lata. Mam tyle planów, tyle zajęć, mnie brakuje czasu!”. Panie Wojciechu, zatem spełnienia marzeń i planów, wszystkiego najlepszego!
Jerzy Armata
SFP
Ostatnia aktualizacja:  9.04.2019
Zobacz również
fot. SFP
Błażej Hrapkowicz nowym dyrektorem festiwalu Cinemaforum
Andrzej Jakimowski nowym przewodniczącym Gildii Reżyserów
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2021
Scroll