Zbyszek

Ramą kompozycyjną serii sekwencji składających się na ten film montażowy jest powtarzające się ujęcie zamyślonego Zbigniewa Cybulskiego- jak gdyby wspominającego życie własne i całego „tragicznego pokolenia” wojennej młodzieży. Scena z Pokolenia przypomina Zbyszka młodego, radosnego. Po chwili widzimy go jako podstarzałego trenera, który usiłuje przekonać swoich zawodników do wałki za wszelką cenę. Pojawia się obraz dziewczyny z lat okupacji (Popiół i diament), a zaraz potem - postać baśniowej cudzoziemki i przyjaciele ze studenckiego teatrzyku. W następnych sekwencjach poświęconych miłości Zbyszek jest kabotynem (Salto) i nieśmiałym uwodzicielem (Rozwodów nie będzie). Później widzimy go to poważnego i cynicznego, to znów bezradnego (Miłość dwudziestolatków). Powracają wspomnienia wojenne (Popiół i diament, Szyfry). Oglądamy materiały archiwalne z powstania warszawskiego. Seria zdjęć Cybulskiego z archiwum rodzinnego kończy film.
Maestria montażowa i kontrapunktowe prowadzenie dźwięku i obrazu oraz przemyślana selekcja materiału sprawiły, że powstał film mówiący o karierze najsłynniejszego polskiego aktora filmowego i o istocie jego mitu.