Mam 20 lat

Siergiej Żurawlow wraca z wojska do swego domu w Moskwie. Jego ojciec zginął na wojnie, Siergiej mieszka z matką i siostrą. Czekają na niego dwaj przyjaciele – Nikołaj Fokin i Sława Kostikow. Sława to niepoprawny lekkoduch, wprawdzie pod nieobecność Siergieja zdążył się ożenić i doczekać dziecka, ale nadal woli spędzać czas z kolegami niż z rodziną. Nikołaj ma kłopoty w pracy: przełożony oczekuje, że będzie donosić na kolegę. Siergiej poznaje Anę, dziewczynę z zamożnego domu. Razem idą na wieczór poetycki, słuchają wierszy najwybitniejszych młodych poetów. Ale kiedy Siergiej zjawia się na urodzinach Any, czuje się źle w towarzystwie złotej młodzieży. Wieczorem wyobraża sobie rozmowę z ojcem, prosi go o radę, co ma robić. Ale ojciec nie może mu nic poradzić: wszak zginął mając lat 21, a Siergiej ma już 23 lata.

Marlen Chucyjew zaczął kręcić „Mam 20 lat” w 1959 roku, z zamiarem nakręcenia filmu o pokoleniu synów weteranów II wojny światowej. Powstał obraz, prezentujący młodzież przełomu lat 50. i 60., zafascynowaną kulturą zachodnią, ale i konsumpcyjnie nastawioną do życia. Mimo wyraźnych akcentów antystalinowskich, film został zatrzymany przez cenzurę, a Nikita Chruszczow w marcu 1963 roku personalnie zganił Chucyjewa za schlebianie kulturze Zachodu i uzurpowanie sobie prawa do radzenia innym, jak żyć. Schlebianie kulturze zachodniej wyrażało się między innymi w sięganiu po wzorce francuskiej Nowej Fali, co widać zwłaszcza w dialogach i naturalnych plenerach, wokół wydarzeń charakterystycznych dla ówczesnej Moskwy. Ostatecznie film wszedł na ekrany w 1965 roku po otrzymaniu w Wenecji Nagrody Specjalnej Jury, ale w wersji skróconej o połowę. Wersja reżyserska, trwająca niemal trzy godziny, weszła na ekrany – pod zmienionym tytułem – dopiero w 1990 roku.