Opowieści weekendowe - Dusza śpiewa

Młody tenor, Adam Łaszcz, zwycięzca konkursu śpiewaczego marzy o wielkiej karierze. Ma na utrzymaniu żonę i kilkuletnią córeczkę. Dorabia koncertami w szkole i na prowincji, ale chciałby otrzymać angaż do stołecznej opery. Czekając na życiową szansę, gnieździ się z rodziną w ciasnym, wynajętym mieszkanku, dojeżdża do pracy starym „maluchem”. Niespodziewanie otrzymuje - w zastępstwie chorego kolegi - propozycję występu w transmitowanym przez telewizję koncercie sylwestrowym w Filharmonii Narodowej. Na próbach wypada świetnie, chwali go dyrektor.
Adam jest dobrej myśli, codziennie ćwiczy w domu uważając, by najmniejsza chrypka nie zepsuła mu głosu. W przeddzień koncertu żona wyjeżdża do swojej matki, zostawiając go samego. Wieczorem do jego drzwi puka staruszka. Zachorował jej ukochany pies, trzeba jechać z nim do weterynarza, ale nie umie sobie poradzić. Adam radzi zawieźć psa taksówką. Wezwany taksówkarz odmawia zabrania zwierzęcia i zdesperowana staruszka pojawia się znów u Adama. On nie potrafi odmówić. Po drodze przyjdzie mu zmieniać koło w deszczu. W dniu koncertu z gardła wydobywa się chrapliwy szept. Nie pomagają żadne sposoby. Adam jest przerażony. Kiedy tuż przed rozpoczęciem koncertu wkracza do gabinetu dyrektora ze zwolnieniem lekarskim, w całym gmachu Filharmonii gaśnie światło. Awaria kabla. Adam jest uratowany. Może będzie mu dana kolejna szansa zabłyśnięcia talentem?

„Cykl filmów telewizyjnych to jest taka szczególna formuła, obejmująca szereg filmów, z których żaden nie kontynuuje wątków poprzedniego, a więc poza osobą autora niewiele je łączy. W „Opowieściach weekendowych” wyznacznikiem pewnej wspólnoty jest to, że wszystkie zdarzenia dzieją się w końcu tygodnia (jest to łącznik dość powierzchowny), wszystkie mówią o czasach współczesnych i dotyczą inteligencji i pewnych wyborów moralnych.” Krzysztof Zanussi
Cykl korzysta z formuły podobnej do Dekalogu Krzysztofa Kieślowskiego. Podejmuje temat przemian moralności w czasach przełomu demokratycznego. To Zanussi dla szerokiej publiczności - mówiący tonem lekkim, dowcipnym, bez zbędnej ekwilibrystyki filozoficznej. Wszystkie filmy są mocno osadzone w realiach, w swoistym pejzażu socjologicznym. Opowieści weekendowe to rodzaj zapisu naszej teraźniejszości - posłużyły do postawienia pytań, które wcześniej wydały się ważne Kieślowskiemu.