Peggy Sue wyszła za mąż

Peggy Sue Bodell waha się, czy uczestniczyć w zjeździe koleżeńskim z okazji 25-lecia matury. Właśnie zamierza się rozwieść ze swoim mężem Charliem, którego poznała w liceum, i obawia się pytań o nieobecność męża, którego poślubiła z powodu ciąży zaraz po zakończeniu szkoły. Jednak spotkanie z dawnymi przyjaciółkami rozwiewa wątpliwości: Peggy Sue postanawia iść na zjazd i dobrze się bawić, ignorując Charliego. Na zakończenie mistrz ceremonii zapowiada wybór króla i królowej balu – królem zostaje multimilioner, królową zaś Peggy Sue. Niestety, kiedy ma wejść na estradę, potyka się i traci przytomność. Wraz z przebudzeniem orientuje się, że cofnęła się w czasie do roku 1960. To szansa, by nie tylko poprawić relacje z młodszą siostrą, ale i – przede wszystkim – naprawić swoje przyszłe życie. Na przykład, zerwać z Charliem i wybrać sobie ciekawszego partnera. Sęk w tym, że ten Charlie sprzed 25 lat jest całkiem innym człowiekiem niż ten, z którym zamierza się rozwieść.

Jeden z „małych wielkich” filmów Francisa Forda Coppoli jest nostalgicznym komediodramatem, odwołującym się nie tyle do własnych doświadczeń ówczesnych 40-latków, ile do tradycji hollywoodzkiego filmu o i dla nastolatków – tego z lat 60. i tego z lat 80. W pewnym stopniu jest to powtórka z „Powrotu do przyszłości”, ale Coppola unika mechanicznej adaptacji swojej historii do wzorca Zemeckisa. Wyprawa w przeszłość jest okazją nie tyle do refleksji nad samym upływem czasu, ile do rozważań, w jakim stopniu ma on wpływ na psychofizyczny rozwój człowieka – zwłaszcza w czasach, kiedy Hollywood zdawało się upływu czasu nie dostrzegać. Całości dopełnia pogłębiony rysunek psychologiczny pary głównych bohaterów, kreowanych przez Kathleen Turner i Nicholasa Cage’a.