U Danusi

Opuszczone dziś miasteczko cyrkowe w Julinku. Kilka lat temu został rozwiązany cyrk stały i istniejąca przez długie lata szkoła cyrkowa, znana w całym świecie ze znakomitego przygotowania artystów we wszystkich dziedzinach tej niezwykłej sztuki. Pani Danusia, bohaterka reportażu, również pracowała w cyrku: przez 26 lat była treserką gołębi, których kilka do dziś hoduje i traktuje z wielką miłością. Występowała na arenie w kolorowych, błyszczących cekinami sukniach, eleganckich pantofelkach. Stroje nadal przechowuje na pamiątkę, choć w większość sukien już się nie mieści. Przybyło lat i kilogramów. Ale czasami tak miło powspominać - z koleżanką Anią, niegdyś akrobatką - dawne czasy i pobawić się przymierzaniem kreacji. Jak na rasową cyrkówkę przystało, Danusia mieszka w wozie cyrkowym zaadaptowanym do celów mieszkalnych, a na terenie zamkniętej już bazy cyrkowej w Julinku prowadzi bar. Jego bywalcy to głównie bezrobotni dziś artyści i pracownicy techniczni cyrku: akrobaci, treserzy zwierząt, klowni, ale i oświetleniowcy czy mechanicy. Bez cyrku trudno im żyć: wybierali tę pracę z pasji, żądzy przygody, miłości do ryzyka. Pociągała ich arena, światła jupiterów, rozgrzewał zachwyt widowni. Teraz niepotrzebni, postarzali, zapomniani mogą tylko wspominać czasy świetności, topić w kuflach piwa tęsknotę za przeszłością. Na szczęście, tryskająca energią, optymizmem i humorem Danusia zawsze obdarzy ich miłym słowem, nakarmi, napoi, rozbawi. W gronie kolegów weselej, czas szybciej płynie. Bo tylko wspomnień i czasu już im teraz nie brakuje. A cyrku tak bardzo żal.