Stępem, marsz...

Michał mówi o sobie: jestem dobry, mądry, uczciwy, nie kłamię, sprzątam w pokoju, pomagam mamie... chcę być gwiazdorem, chcę być sławny. Ma siedemnaście lat. Jego marzenia są podobne do pragnień innych nastolatków, lecz w odróżnieniu od nich dopiero zdobywa wiadomości i umiejętności, jakie oni wynieśli z pierwszych klas szkoły podstawowej. Za to uczestniczy w zajęciach, o których być może śni niejeden z nich. Michał urodził się z zespołem Downa. Uczy się w społecznej szkole "Dać szansę", a w ośrodku jeździeckim Warszawskiego Klubu Rotariańskiego, wraz z innymi niepełnosprawnymi dziećmi, poddawany jest hipoterapii i przygotowuje się do zawodów sportowych. W filmie opowiada o sobie, a kamera towarzyszy mu w szkole, domu i na podwórku, w klubie jeździeckim, stajni i na zawodach, w których odnosi sukces i staje na podium zwycięzcy. Michał jest inny i inny jest jego świat, w który próbuje wprowadzić widzów jak umie, chwilami nieporadnie. Odmienność tego skośnookiego chłopca budzi sympatię. A film, mieszający dokumentalny zapis z poetycką impresją, obala stereotypowe przekonania o upośledzeniu i zarazem pokazuje trud i radość pokonywania ograniczeń wynikających z genetycznych obciążeń, które nie muszą być tak ciężkie, jeśli dźwigającemu je da się szansę.