In articulo mortis. Alina Szapocznikow 1926-1973

Urodziła się w 1926 roku w Kaliszu, w zasymiliowanej żydowskiej rodzinie. W czasie wojny trafiła najpierw do getta w Pabianicach, potem w Łodzi. Ocalała. Przetrwała aż do likwidacji łódzkiego getta, skąd przewieziono ją do Bergen-Belsen, a następnie do czeskiego Teresina, gdzie powitała wyzwolenie. Pojechała do Pragi. Podjęła artystyczną praktykę w pracowni rzeźbiarza Otokara Velimskiego, a potem studia w Wyższej Szkole Artystyczno-Przemysłowej. Dzięki stypendium Alina Szapocznikow cztery lata studiowała w paryskiej Ecole des Beaux Arts. Ciężka choroba zmusiła ją jednak do opuszczenia uczelni. Wróciła do Polski. Kontynuowała pracę artystyczną, początkowo w obowiązującym socrealistycznym stylu. Po tzw. odwilży, która nastała w połowie lat 50. mogła wreszcie pokazać to, co ją fascynowało: formę, tworzywo, barwę. W 1963 roku wyjechała jednak z kraju i na stałe zamieszkała w Paryżu. Zmarła dziesięć lat później, w sanatorium Praz-Coutant, po długich zmaganiach z chorobą nowotworową, podczas których podejmowała wstrząsające w wyrazie próby twórczego przetworzenia tej przegrywanej i ostatecznie przegranej walki. Pozostawiła po sobie alegoryczne kompozycje figuratywne, ekspresyjne realizacje utrzymane w duchu zachodniego egzystencjalizmu, prace abstrakcyjne odwołujące się do form biologicznych, plon eksperymentów z materiałami niekonwencjonalnymi i owoc lat ostatnich - szalenie osobisty "Zielnik", w którym utrwaliła swoją tragedię. Film opowiada o życiu i twórczości rzeźbiarki, starając się zarazem pokazać znaczenie jej dzieł dla polskiej i europejskieh sztuki współczesnej. Realizator wykorzystuje bogaty materiał ikonograficzny i unikatowe fotografie oraz dokumenty z życia Aliny Szapocznikow. O nowatorskich w formie i emocjonalnych w treści pracach artystki, o dramacie jej losów i śmierci, mówią jej najbliżsi - mąż Ryszard Stanisławski i syn Piotr, oraz przyjaciele - Pierre Restagny, Jerzy Tchórzewski i Andrzej Wajda.