Żywicielki

Dawne koszalińskie, słupskie, pilskie było polskim zagłębiem ziemniaczanym, hodowlanym, mleczarskim. Po upadku pegeerów tereny te stały się zagłębiem bezrobocia. A ich chorobą, zdaniem inż. Ryszarda Szołczyńskiego, jest to, że ludzie przestali wierzyć w siebie, w to, że umieją pracować. Ziemia, będąca w przeszłości źródłem względnego dobrobytu, dziś leży odłogiem, niechciana. Została oddana bez walki. Większość z tych, którzy posmakowali "kuroniówki", już nie chce pracować. Siostra Maria Szypszak jest przekonana, że nie ma gorszej rzeczy niż dawanie ludziom pieniędzy za nic. To demoralizuje. Teraz zdemoralizowanych "trzeba odbudować".Hanna Kramarczuk przedstawia w filmie dramat pomorskiej wsi i próbę zaradzenia biedzie, marazmowi, poczuciu beznadziei. Tą próbą jest akcja "Koza żywicielką" prowadzona przez Caritas i Wspólnotę Dzieci Łaski Bożej. W jej ramach najbiedniejsi dostają sprowadzone z Francji i Holandii kozy. Kiedyś tych zwierząt było w Polsce mnóstwo. Przed wojną karmiły najuboższych. Dzięki nim wielu przeżyło wojnę i trudny okres powojenny. Za czasów Władysława Gomułki jednak zaczęto je tępić jako oznakę biedy. Teraz być może znów staną się lekarstwem na nią. Niewymagająca koza zjada wszystko. Daje bardzo zdrowe, pożywne mleko o łatwo przyswajalnym białku, wspomagające leczenie chorób płuc i żołądka, a także uczuleń. Obdarowany ma więc zajęcie i cenne mleko dla swojej rodziny. Kózkę z pierwszego przychówku natomiast musi przekazać innemu bezrobotnemu. Potem może już zadbać o rozwój własnego stadka. Akcja powoli rozwija się. Aby nabrała rozmachu, stała się dla ludzi źródłem wymiernego zarobku, potrzebne są jednak małe mleczarnie skupujące i przetwarzające mleko. Niestety, nie ma to środków. W zagłębiu bezrobocia nikt nie chce inwestować.