Posłańcy Pana Boga

Wydaje nam się, że wiemy wszystko o misjach i misjonarzach. Tymczasem film "Posłańcy Pana Boga", nagrodzony na XVIII Festiwalu Filmów i Multimediów w Niepokalanowie, zmusza nas do zweryfikowania potocznych wyobrażeń na ten temat. Jego bohaterowie - misjonarze i misjonarki pracujący na terenie Afryki, szczerze, bez zbędnego dydaktyzmu i przesadnego upiększania opowiadają o swoich doświadczeniach pracy na Czarnym Lądzie. Mówią o zapale z jakim tam pojechali, o tym jak czuli się zbawcami świata i jak bardzo chcieli nawracać i ewangelizować oraz o tym, jak szybko musieli zweryfikować to, czego nauczyli się o misjach z mądrych podręczników w seminarium. Rzeczywistość okazała się zupełnie różna od oczekiwań. Tak naprawdę dopiero w bezpośrednim kontakcie z Afrykanami uczyli się, czym w istocie jest misja. Musieli odpowiedzieć sobie na pytania, które się uparcie nasuwały - po co tu jestem, jaki jest sens mojej pracy. Dziś, po latach, mówią o trudach, wyzwaniach, niebezpieczeństwach, ale także o tym, że nie tylko nawracali, również sami przeżyli nawrócenie - przyczyniła się do tego Afryka i miejscowi ludzie. Ojcowie Werbiści i siostry ze Zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego, pracujący w Angoli i na Madagaskarze, wspominają pierwsze lata na misjach. Opowiadają o trudach codziennej pracy, o zagrożeniu życia i zdrowia oraz o tym, jak starali się poznać mentalność miejscowych ludzi i na gruncie afrykańskich tradycji opowiadać o Chrystusie. Mówią o problemach związanych m.in. z kultami pogańskimi, czarami i czarną magią, o tym, że zło, sprowadzane przez szamanów jest zupełnie realne, sami bowiem go doświadczyli. Przede wszystkim jednak mówią o wewnętrznym spokoju i radości, jakie w sobie odnaleźli i jakie stały się również udziałem nawróconych Afrykanów. Dodatkowym walorem filmu, obok jego wartości artystycznej i duchowej, są znakomite zdjęcia afrykańskiej przyrody.