Cztery pory roku (spektakl telewizyjny)

Israel Horovitz należy do najpłodniejszych współczesnych dramaturgów amerykańskich. Pisać zaczął jako siedemnastolatek. Do dziś spod jego pióra wyszło grubo ponad pięćdziesiąt sztuk, które przetłumaczono na dwadzieścia języków i wystawiano na scenach całego świata. W spektaklach na podstawie jego tekstów debiutowali tak znani dziś aktorzy jak Al Pacino, Richard Dreyfuss, Jill Clayburgh czy Diane Keaton. Horovitz słynie z siły woli i wytrwałości w dążeniu do wytyczonych przez siebie celów. A wytycza ich sobie niemało. Oprócz pisarstwa para się bowiem reżyserią, aktorstwem, nie gardzi też zajęciami organizacyjno-administracyjnymi, związanymi z branżą teatralną. Szczególną popularnością cieszą się jego utwory w Europie, zwłaszcza we Francji. Zdaniem autora "Czterech pór roku" istnieją dwa prawdziwie niepowtarzalne miejsca na świecie. Pierwszym jest Paryż, drugim Gloucester w stanie Massachusetts, gdzie mieszka i założył własny teatr. Do najbardziej znanych sztuk Horovitza należą "The Indian Wants the Bronx", "Shooting Gallery" i "Rats", którą admirował sam Samuel Beckett.
"Cztery pory roku" jest jednym z bardziej wyciszonych i stonowanych dramatów amerykańskiego pisarza. Ukazuje jednak w pełni jego biegłość w budowaniu interesującej intrygi, psychologiczną przenikliwość oraz poczucie humoru. Tytuł sztuki nawiązuje do słynnego koncertu skrzypcowego Antonia Vivaldiego. Jej akcja zaś dzieje się w niewielkim miasteczku. Głównym bohaterem jest Brackish - emerytowany nauczyciel języka angielskiego i muzyki, znany z surowości postrach kilku pokoleń uczniów miejscowego liceum. Dni upływają mu na słuchaniu ukochanych melodii, przeglądaniu woluminów ze swej imponującej biblioteki, słuchaniu radia i kontemplowaniu zalet ulubionego fotela. Pewnego dnia lekarz obwieszcza Brackishowi, że pozostał mu rok życia. Nauczyciel, który całe życie radził sobie ze wszystkim sam postanawia zatrudnić pomoc domową. Z nielicznych ofert wybiera młodą irlandzką wdowę imieniem Kathleeen. Początkowo ich koegzystencja obfituje w zabawne komplikacje, zwłaszcza że Brackish nosi aparat słuchowy, który często odmawia posłuszeństwa. Później jednak relacje między dwojgiem samotnych ludzi stają się coraz bardziej niejednoznaczne i skomplikowane. Każde z nich prowadzi z drugim własną, tajemną grę... Kameralna, znakomicie skonstruowana i psychologicznie "gęsta" sztuka Horovitza daje spore możliwości aktorskie. Jadwiga Jankowska-Cieślak i Gustaw Holoubek w pełni je wykorzystali. Zwłaszcza Brackish w interpretacji Holoubka przykuwa uwagę, intryguje i na długo zostaje w pamięci.