Zakochane kobiety

Wyemancypowana i artystycznie uzdolniona, lecz niespełniona Gudrun Brangwen wraca z Londynu do rodzinnego domu w małym, górniczym miasteczku. Razem z siostrą Ursulą bierze udział w lokalnym weselu, na którym poznaje Geralda Cricha, syna najbogatszego właściciela kopalni w okolicy. Zainteresowanie Ursuli wzbudza natomiast Rupert Birkin, nadzorca szkoły, w której pracuje. Mężczyźnie towarzyszy apodyktyczna intelektualistka Hermione Roddice. Swoim zachowaniem Rupert rozdrażnia Hermione i dochodzi do rękoczynów. Późniejsze relacje między nowo utworzonymi parami również nie należą do łatwych. Rupert roztrząsa sprawę związków jednopłciowych, podejmuje kwestie wyzwolenia się z tradycyjnego modelu rodziny, wyśmiewa potrzebę stabilizacji w małżeństwie. Nieudanie eksperymentuje z przyjaźnią z Geraldem, którego nachodzą wątpliwości, czy będzie potrafił znaleźć satysfakcję z jakiegokolwiek związku w zmechanizowanym świecie. Jego romans z Gudrun kończy się nieszczęśliwie podczas wspólnych wakacji w Szwajcarii: najpierw zabija kochankę, a później umiera zasypany śniegiem. Rupert i Ursula wracają do Anglii i podbierają się, ale mężczyzna wciąż tęskni za mniej ustabilizowanym życiem.

Film wyreżyserowany przez Kena Russella jest ekranizacją powieści D. H. Lawrence’a i rozpoczyna filmową trylogię o seksualizmie, która powstała na przełomie lat 60. i 70. Tworzy ją razem z „Kochankami muzyki” oraz „Diabłami”. Powieść Lawrence’a, powstała w drugiej dekadzie XX wieku, opowiada o zawiłych relacjach międzyludzkich, nasyconych namiętnością, sensualizmem, ale też rozpaczą i pragnieniem nowych doznań. Bohaterowie filmu Russella równie gwałtownie poszukują spełnienia, pragną zerwać z tradycyjną, brytyjską obyczajowością, którą cechuje dystans i opanowanie. Koncentrują się na przełamaniu tego stylu zachowania, chcą przeżyć jak najwięcej m.in. w sferze doznań seksualnych. Jednocześnie nie podejrzewają, że pod tą maską ukrywa się – paradoksalnie – przywiązanie do konwenansu. Reżyser stworzył bogate portrety psychologiczne postaci, rezygnując z ukazania konfliktów klasowych obecnych w pierwowzorze literackim. Film zachowuje historyczno-obyczajowe realia epoki, które dopełniają pięknie kadrowane angielskie pejzaże, przypominające dzieła impresjonistów. Za rolę Gudrun Glenda Jackson otrzymała Oscara.