Początek

Monotonny los Paszy Strogonowej, robotnicy z małego miasteczka, odmienia się, gdy na zabawie tanecznej poznaje Arkadija. Niestety, płomienny romans okazuje się pomyłką – kochanek okazuje się mężczyzną żonatym, o którego upomina się rodzina. Pasza myśli o samobójstwie, kiedy zostaje wybrana do głównej roli w filmie o Joannie D’Arc. To nowa szansa dla dziewczyny: film odnosi sukces, a jej kreacja jest powszechnie chwalona. Co z tego, skoro nikt już nie pamięta o jej poświęceniu na planie, wiadomo natomiast, że jest aktorką trudną do współpracy. To wystarczy, by filmowcy nie spieszyli się z propozycjami. Pasza musi wrócić do swego poprzedniego życia. Ale czy lekcja dojrzałości, otrzymana na planie filmowym i poza nim, nie pozwoli jej inaczej spojrzeć na życie?

Drugi film fabularny Gleba Panfiłowa – po dramacie wojennym „Trzeba przejść i przez ogień”, który w ZSRR nie trafił do szerokiego rozpowszechniania, choć dziś należy do rosyjskiej klasyki – podejmuje wątek filmu o filmie i filmu w filmie. Z jednej strony jest portretem bohaterki o niezwykle silnej osobowości (w tej roli żona reżysera, Inna Czurikowa): nie przypadkiem między Paszą i Joanną D’Arc postawiony zostaje znak równości. Z drugiej zaś dla Panfiłowa „Początek” staje się okazją do sformułowania artystycznego credo, wyrażonego przez filmowego reżysera, jego alter ego. Według niego, sztuka jest najlepszym sposobem doskonalenia się i poszukiwania wartości, nawet kosztem szeroko rozumianych wyrzeczeń. Tak jak w przypadku Gleba Panfiłowa, który zamierzał nakręcić film o Joannie D’Arc, lecz nie uzyskał zgody władz radzieckiej kinematografii. Zaproponował więc scenariusz, w którym nie tylko zawarł przemyślenia wobec francuskiej bohaterki, ale i zaproponował szereg rozwiązań formalnych, które stały się początkiem zmian stylistycznych kina radzieckiego przełomu lat 60. i 70. Film zdobył Srebrnego Lwa za reżyserię oraz nagrodę aktorską dla Inny Czurikowej na festiwalu w Wenecji.