PORTAL
start
Aktualności
Filmy polskie
Box office
Baza wiedzy
Książki filmowe
Dokument
Scenarzyści
Po godzinach
Blogi
Konkursy
SFP
start
Wydarzenia
Komunikaty
Pożegnania
Zostań członkiem SFP
Informacje
Dla członków SFP
Kontakt
ZAPA
www.zapa.org.pl
Komunikaty
Informacje
Zapisy do ZAPA
Kontakt
KINO KULTURA
www.kinokultura.pl
Aktualności
Informacje
Repertuar
Kontakt
STUDIO MUNKA
www.studiomunka.pl
Aktualności
Informacje
Zgłoś projekt
Kontakt
AKTORZY POLSCY
www.aktorzypolscy.pl
Aktualności
Informacje
Szukaj
Kontakt
FILMOWCY POLSCY
www.filmowcypolscy.pl
Aktualnosci
Informacje
Szukaj
Kontakt
MAGAZYN FILMOWY
start
O magazynie
Kontakt
STARA ŁAŹNIA
www.restauracjalaznia.pl
Aktualności
Informacje
Rezerwacja
Kontakt
PKMW
start
Aktualności
Filmy
O programie
Kontakt
Portal
SFP
ZAPA
Kino Kultura
Studio Munka
Magazyn Filmowy
Stara Łaźnia
PKMW
Aktorzy Polscy
Filmowcy Polscy
MENU
1972

Ostatnie tango w Paryżu

Romans, Dramat , Francja, Włochy, 136 min
plakat: Ostatnie tango w Paryżu
Premiera PL: 19 sierpień 2011
Opis filmu
Paul, Amerykanin w średnim wieku mieszkający w Paryżu, po samobójczej śmierci swej żony, wyprowadza się z jej hotelu i szuka mieszkania. Kiedy trafia na odpowiedni lokal, spotyka tam Jeanne, szukającą mieszkania dla siebie i swego narzeczonego, młodego reżysera filmowego. Paul wyraźnie pociąga Jeanne – dziewczyna nie próbuje mu się opierać, kiedy dochodzi między nimi do brutalnego kontaktu seksualnego. Szybko rodzi się na rodzaj gry, w której obowiązuje zasada niepytania partnera o nic, nawet o imię. Jeanne jest wierna ustaleniom, mimo spotkań z Paulem przyjmuje oświadczyny swego chłopca. Tymczasem Paul postanawia porzucić anonimowość na rzecz głębszego związku, na co dziewczyna nie może się zgodzić. Kiedy Amerykanin staje się natrętny, Jeanne broniąc się strzela do niego.

Jeden z najważniejszych filmów dekady i zarazem czołowe dzieło nurtu kontrkulturowego światowego kina. Kręcąc „Ostatnie tango w Paryżu”, Bernardo Bertolucci wskazał na kryzys europejskiej kultury mieszczańskiej, co może być wynikiem młodzieżowego buntu końca lat 60. (począwszy od paryskiego maja 1968 roku), jak też tego buntu przyczyną. Przy okazji Bertolucci rozprawia się z mitem Amerykanina w Paryżu, tak istotnym dla kultury amerykańskiej od lat 20. XX wieku. Jednocześnie „Ostatnie tango” wpisuje się w charakterystyczny dla kina lat 70. nurt wyzwolenia obyczajowego, co z jednej strony wiąże się z osłabieniem lub zniesieniem cenzury obyczajowej w krajach zachodniej Europy, z drugiej rewolucją obyczajową tamtego okresu. Z punktu widzenia filmowego dzieło Bertolucciego jest przykładem dojrzałej, konsekwentnej reżyserii, sprzyjającej budowaniu specyficznej atmosfery – na poły poetyckiej, jakkolwiek niestroniącej od obsceniczności. Osobną wartością „Ostatniego tanga” są zaskakujące odwagą i zarazem prowokujące kreacje Marii Schneider i – zwłaszcza – Marlona Brando, kładącego na szali cały swój dotychczasowy dorobek. Film uznany za arcydzieło swego czasu – na miarę prawykonania „Święta wiosny” Strawińskiego z 1913 roku – był, między innymi, nominowany do Oscara za reżyserię i kreację Marlona Brando.
Konrad J. Zarębski
opis redakcji
Dane produkcji
ROK PRODUKCJI:
1972
KRAJ PRODUKCJI:
Francja, Włochy
JĘZYK PRODUKCJI:
angielski, francuski
RODZAJ / GATUNEK:
Romans, Dramat
PREMIERA POLSKA:
19 sierpień 2011
PREMIERA ŚWIAT:
15 grudzień 1972
TYTUŁ ORYGINALNY:
Ultimo tango a Parigi
TYTUŁ ANGIELSKI:
Last Tango in Paris
TYTUŁ INNY:
Le dernier Tango à Paris (Francja)
BUDŻET:
1 250 000 dolar
PRODUKCJA:
United Artists Corporation
KOPRODUKCJA:
Les Productions Artistes Associés, Produzioni Europee Associati (PEA)
DYSTRYBUTOR PL:
Vivarto
Dane techniczne
CZAS:
136 min, 127min (USA (R-rated)), 129min (USA (NC-17)), 250min (Włochy (wersja reż.)), 124min (Hiszpania (DVD)), 129min (Australia/Norwegia)
OBRAZ:
kolor, 1,75:1
DŹWIĘK
mono
Copyright © by Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2021
Scroll